ایران درّودی خاطرات و زندگی نامه خود را در این کتاب به تحریر دراورده است. درّودی متولد خراسان، از پدری خراسانی و مادری قفقازی تبار است. زندگی در خانواده ای پر از عقاید مختلف و مهاجرت های دوره ای به اروپا و گذراندن چند دوره جنگ و تغییر سطح رفاه و امنیت خانواده به مرور از او شخصیتی متفاوت ساخت. ایران در جای جای کتاب از حمایت پدر و خواهر بزرگتر و پدربزرگ و عمو و عشق مادر و همسر و دوستان ایرانی و خارجی یاد می کند...همچون اکثر هنرمندان روزهایی را در اوج شهرت و رفت و امد با مشهورترین چهره های هنر جهان، و زمانی را در انزوا و طردشده گی به سر برده است. اما همواره از عشق و شوق خود به زندگی و انسانهایی که دوستش می دارند و دوست می دارد، می نویسد...آثار او در بیشتر از ۶۳ نمایشگاه نقاشی بین المللی به نمایش گذاشته شده است. زمانی را هم به مستندسازی و تهیه فیلم های کوتاه و مصاحبه با چهره های هنری مشهور گذرانده است. او هم چنین منتقد نقاشی ومدرس تاریخ هنر بوده است. از همین کتاب «پدر بزرگ گفته بود: نابرده رنج، گنج میسر نمی شود. پدر گفته بود: فقط هشیارانند که می دانند هیچ نمی دانند. پرویز می گفت : روزی تاریخ گواه صداقتهای تو خواهد بود. هوشنگ نوشته بود: من تورا تصویرگر ژرف اندیش لحظه های اثیری می دانم. عمو عسگری می گفت: نقاشان پس از مرگشان به شهرت و ثروت می رسند...»

پ.ن: کتاب « در فاصله ی دو نقطه...!» نوشته ایران درّودی