زاموفیلیای عزیز، اخماتو وا کن!
زاموفیلیای عزیز من، چند وقتی ست حال و هوای سابق را ندارد! اوایل به حساب زمستان گذاشتم. گفتم دلش نمیخواهد شاخ و برگ جدید بدهد. حق هم دارد! در زمستان آلوده و بی برف، مگه حالی به آدم می مونه؟! نه والا! امیدم به بهار بود. با خودم میگفتم حالا ببین. بهار که بیاید، هر هفته فرت و فرت شاخ و برگ جدید باز خواهد کرد…اما امید واهی بود!
بعد از تعطیلات نوروز که گلدان رو تحویل گرفتم، یکی از شاخه ها، زرد شده بود…این گلدان، اولین گلی ست که برای پرورش در منزل، به من هدیه داده شده، و محبوبترین گلدانم! همچو بچهی نورچشمی زرنگ و قشنگ خانواده بین پنج شش خواهر برادر! خلاصه دلم به درد آمد !
امروز سرراه چشمم به گلفروشی افتاد و رفتم داخل. سوال کردم خاک گلدون دارین؟ گفت نه! واسه چی میخوای؟ گفتم حس میکنم باید خاک زاموفیلیامو عوض کنم!
اقای گلفروش که داشت لقمه نون و پنیر میخورد، پرسید مطمئنی مشکل از خاکه؟ گفتم نه! ولی خب خاکش هم کم شده! شاید بی قوت شده! شاید اصلا باید گلدونش رو کمی بزرگتر کنم…! گفت ها…همین دیگه، ورمیدارین هی آب میدین، هر کودی دستتون میاد می دین، گل که خراب میشه، تقصیر خاک و گلدون میندازین!😐 چیزی نگفتم! گفت اصلا به من بگو چندروز یکبار آب میدی؟
این از اون دسته سوالهای پرخطری بود که من هر جوابی می دادم، مورد نظر اقای گلفروش نبود! اگر میگفتم هفته ای یکبار، میگفت همون دیگه! باید دوهفته یکبار آب بدی! اگر می گفتم ده روز یکبار، میگفت همینه دیگه! باید هشت روز یکبار آب بدی! گفتم چندروز یکبار نیست، من نگاه میکنم به خشکی خاک، و بر اساس نیاز گیاه آب میدم…
در حالیکه اون لقمه نون و پنیر همچنان گوشه ی لپش بود، گفت بیین اشتباه شما همینجاست! شما عوض اینکار ها! باید خاک گلدون رو ببینی، متوجه بشی که تا چه حد خشک شده، بعد آب بدی، و بعد آب دادن، آب زیرگلدونی رو خالی کنی! آمدم توضیح بدهم که خب منم همینو گفتم، که دیدم جای بحث با اقای گلفروش نیست و گفتم بله، شما درست می فرمایید… در ادامه افزود من شغل پدریم گلفروشی ست، قدیم گلخونه داشتیم، و با گیاهان ریشه دار سر و کار داشتیم. حالا دیگه با گلها و شاخه ها مشغولیم! و ناگهان سوال کرد: مجددا می پرسم! حالا به نظرت چرا زاموفیلیات بی حال شده؟ گفتم راستش تعطیلات عید، گلدونهام رو به کسی سپرده بودم و جاشون عوض شده بود. گفت همین دیگه! انقدر آب دادن که خراب شده! گفتم نه اتفاقا همه گلدونهام سرحال و حتی در حال جوانه های جدید زدن هستن، الا همین یکی! گفت خب فکر میکنی چی شده؟ آهسته گفتم، فکر کنم زاموفیلیام غریبی کرده…
گل از گل اقای گلفروش شکفت! لقمه نان و پنیر را فرو خورد و گفت آفرین! ببین اون زمونها که ما گلخونه داشتیم، رادیو یکی دوتا کانال داشت که موسیقی پخش میکرد…انقدر گلهای ما سرحال بودن، من بعدها متوجه شدم به خاطر اثر موسیقی بوده…الان زاموفیلیا، اون توجه و انرژی رو چند روزی از شما نگرفته …برو بهش برس، انشالله خوب میشه…!
هیچی دیگه، نصف شب کمی خاکش رو بیشتر کردم، ساقه های کمی شل شده رو با طناب جمع کردم، پنجره باز کردم تا بوی بهار و نور مهتاب رو حس کنه…و امیدوارم آشتی کنه!
بار الها! این حد از نیاز به قربون صدقه برای گیاه آپارتمانی کمی زیاد نیست؟! ما خود دل شدگانیم!