از کتابهایی که به وقت قطع اینترنت و ارتباط با دنیای داخل و خارج تمام شد...
داستان از این قرار بود: چه کسی هرگز تصور نکرده که به یک شیء تبدیل شود؟ یا حتی شیئی ستایش برانگیز؟...
از همین کتاب«:اگر زشتی بلافاصله باعث فریبمان نشود، خودش را نشان می دهد. زشتی کاری جز پیشرفت نمی تواند بکند. همیشه غافلگیر می کند. همان اندازه که فریبنده نمی نماید، اغواگر است. به همان اندازه که وقت خاموشی اش می بازد، وقت خوش مشربی اش خوب عمل می کند: جسورانه تر، چابک تر، عاشق تر، متملقانه تر، مست تر و در یک کلمه، موثر تر عمل می کند. زشتی ها، معشوق های دلپذیری هستند. همیشه در عشق پیروزند»

پ.ن: زمانی که یک اثر هنری بودم، نوشته اریک امانوئل اشمیت، مترجمان فرامرز ویسی و آسیه حیدری