«ویتنامی ها بیشترین علاقه را به فو دارند. رایج ترین غذای ویتنامی که آن را سوپ ویتنامی هم می نامند. فورا با آب یا آب گوشت می پزند و توی آن می شود از یک چیز تا هزار و یک چیز ریخت. آب را روی اجاق می گذارند، و آنچه در آن می ریزند در حداقل زمان می پزد. صبح ها که فو سر سفره می آید، گاهی روی یک اجاق متحرک است و من نمی فهمم محتویاتش را چرا این قدر سریع بیرون می کشند و می خورند. شرط می بندم گوشت هایش خام خام باشند. فو آنقدر محبوب است که حتی بعضی ها اسم بچه هاشان را می گذارند فو. فکر کنید آدم توی ایران اسم بچه اش را بگذارد قورمه سبزی یا حلیم بادمجان یا سیرابی!»

سفرنامه های منصور ضابطیان را دوست دارم، دیدنش در کتابفروشی خوشحالم می کند. بودنش در کتابخانه ام نیز...برای گاهی وقتها که بخواهم کتابی بیرون بکشم و سرپا چندصفحه ای بخوانم، همیشه انتخاب خوبی ست. گمانم در نگاه من در سفر تاثیر قابل توجهی داشته است. کتاب اخیرش به نام « موآ» که در زبان ویتنامی به معنای باران است، خاطراتش از این کشور دور بارانی ست...