جایی خوانده بودم تا چندین سال قبل، مرز مشخصی بین سرزمین ها وجود نداشت. کشورها در هر لشکرکشی و حکومتی، بزرگ و کوچک شده بودند. مردم با همسایگان مجاور و کمی دورتر، آمیخته شده بودند و رگ و ریشه ها چندان از هم دور نبود. 

کنار ساحل آتن، شباهت به باقی کشورهای ساحل مدیترانه دارد...مردهای یونانی شباهت زیاد به مردان شمال ایران دارند. جزو شیرینی و دسرهای بومی شان، باکلاوا و حالوا هم هست، عین باقلوا و حلوا شکری و قطاب های خودمان...ان چنان با چهره و فقر و اختلاف طبقاتی و لبخندهای مشابهی در هم تنیده و بهم شبیهیم که کم کم از مرز دهکده جهانی در حال عبوریم...گمانم روزی خودخواهی های انسانی از بین رود، یکپارچه ،جهان وطن شویم...