در سفر به پرتغال، از همان اول بنای اتوبوس سواری گذاشتم و از همسرجان خواستم قید مترو را بزند. مترو با سرعتی بیشتر، تصاویر دیدنی از فضای شهری را از چشم محروم می کند. با اتوبوس می شود در کوچه ها و خیابانهایی که شاید هرگز راهمان نیفتد، برویم و صحنه ای کوتاه از زندگی مردم شهر ببینیم...پرتغالی ها چهره هایی قدیمی دارند، یک اصالت امیخته با چند نژاد...رنگ پوست شان سیاه نیست، ولی سفید هم نیست. شاید به رنگ سرخ پوستها نزدیکتر باشد! سیاه پوست های لیسبون زیبا هستند. زنی باریک و سیاه با پیراهنی رکابی قرمز و پارچه ای قرمز رنگ دور سر، درایستگاه قطار نشسته بود، نوزادش را شیر می داد. به زیبایی و ظرافت شعله های آتش در شبی تاریک بود...