مجسمه ای بر فراز یکی از تپه های شهر لیسبون با الهام از تندیس مسیح بر بلندای ریو دو ژانیرو ساخته شده است. همزمان با اعلام بی طرفی پرتغال در جنگ جهانی دوم و به شکرانه عدم خسارت از جنگ این مجسمه ساخته و در ۱۹۵۹ افتتاح شد...

وقتی در گرمای افتاب ظهر به محوطه رسیدیم، همزمان  با سرودهای مذهبی ملایمی که در محوطه پخش می شدند، دچار حمله خواب شدم. روی چمن ها و زیر سایه دستهای افراشته حافظ این شهر، خوابیدم...و یادم رفت به این شعر که باد ما را با خود خواهد برد، یاد ما را در خود خواهد داشت...

پل ۲۵ آوریل پلی ست که بر روی رودخانه تاخو بنا شده است. و تپه های آلمادا را به شهر لیسبون متصل می کند. بسیار شبیه پل گلدن گیت سانفرانسیسکوست. جالب است سازنده این پل، شرکت امریکایی که پل اوکلند را ساخته، نه گلدن گیت! ولی به سبب شباهتش این دوپل خواهر هستند...

دالانی پر از نخل، جایی کنار مجسمه مسیح بود. حس عجیبی بود. بالا را که نگاه می کردم یاد تصویر تندیس مسیح در ریودو ژانیرو می افتادم، روبرو رودخانه تاخو که بیشتر به وسعت خلیج بود که در دوردست به اقیانوس اطلس سرریز می شود، و پلی که نمی دانی سانفرانسیسکو را یادآور است یا استانبول. و در سمت راست نخلستانها و شن و خاکش، خوزستان...انگار لیسبون حالی از جنوب و غرب و امریکای لاتین و معماری اسلامی را همه با هم دارد...