در برهه كنوني ام، خواندنش چسبيد. هاروكي در اين كتاب از ربع قرن دويدنش نوشته است. جايي از كتاب مي گويد" روزي، به صورت كاملا غير منتظره، دلم خواست رمان بنويسم و روزي ديگر، به صورت كاملا غيرمنتظره، به دويدن رو آوردم- صرفا به خاطر آن كه دلم مي خواست. در سراسر عمر فقط كاري را كه دوست داشته ام انجام داده ام. شايد اطرافيان بخواهند مانع من شوند و برايم دليل بياورند كه اشتباه مي كنم، اما من نظرم را عوض نخواهم كرد"
فكر مي كنم كه چه من هم ديوانه تصميمات و تمرينات ناگهاني بودم و هستم. فكر مي كنم كه در سراسر عمر بيشتر از كارهايي كه دوست داشته ام انجام بدهم، كارهايي را كه دوست نداشته ام را بالاخره روزي، جايي، انجام نداده ام. " نه" گفتن به عادتي، ايجاد تغيير در منش، حقيقتا سخت است و بالطبع تبعات خاص خودش را در مقطعي دارد. باري به هرجهت، آدمي بايد خودش را خوب بشناسد. من آدم سالها يك جا ماندن  نيستم...