من از آرايشگاه رفتن مي ترسم. راستش هم مي ترسم هم بدم مي آيد. قابليت همزاد پنداري شديدي با رابينسون كروزوئه دارم. راضي هستم در جزيره اي به دنبال نارگيل بدوم و تمرين صيد ماهي با نيزه بكنم و شبها آتش بيفروزم و به سايه ي موهاي مجعد نامرتبم روي شنها زل بزنم، ولي راهم به آرايشگاه كج نشود. البته مطمئنم اولين تمرين پرتاب نيزه ام به دريا با كله معلق شدنم در آب و مواجه با يك هشت پاي لزج است و جيغهايي كه خواهم كشيد، بعد كه خواستم همانند اجدادم از درخت بالا بروم تا نارگيل دن زات دان بچينم، با حشره ي بالداري چشم در چشم خواهم شد و همانا يك بانجي جامپينگ يك طرفه را تجربه خواهم كرد. اگر ضربه مغزي نشوم سعي خواهم كرد دوتكه چوب را آتش بزنم و فغان كه خودم و جزيره را به هوا خواهم فرستاد! در نتيجه مجبورم هرچندماه يكبار سر از آرايشگاه دربياورم. به مرور فوبي من بيشتر شده طوري كه چندسالي است از دو دوست نزديكم ياري مي طلبم كه هل من ناصر ينصرني...

طفلك ها اولين چيزي كه مي گويند اين است كه اين خانوم جديده خيلي عالي كوپ مي كنه، نترس دعوا هم نمي كنه!
و من مي دانم كه گولم مي زنند. همه ي اين ارايشگاه هايي كه الكي اسم در كرده اند، پر است از كساني كه يك ضرب بالاسر آدم حرف مي زنند، دعوا مي كنند، نظرات پزشكي و زيبا شناسي ارائه مي دهند. تا براي درمان قارچ و كچلي و كمبود ويتامين و ايدز، فيونا را صدا نكنند كه آن معجون كيمياوش را بياور به خانوم نشون بده روزي سه بار كپسول چرك خشك كن و ويتامين اي را سوراخ كن بريز توي اين كرم و بمال به سر و كلِت تا از هفته بعد شكيرا شكيرا بشوي ول نمي كنند كه!
تكنيك هم اين است، بعد از اينكه از مراحل غربالگري و سالن انتظار و منشي و تكنسين و آسيستانها گذشتم به اتنديگ آرايشگاه كه معمولا زني درشت با ابروهايي هشتاد و هشت و موهايي زرد رنگ است مي رسم!
بين چهار انگشت چندلاخ از موهايم را مي گيرد و به بالا مي كشد، در يك لحظه قيافه اش مثل كسي مي شود كه بادام تلخي خورده باشد و مي پرسد " كي موهاتونو زده؟"
سالها قبل خجالت مي كشيدم كه بگويم خودم! مي گفتم دختر عمه ام دوره آرايشگري مي گذراند، اون كوتاه كرده. پوزخندي مي زد و مي گفت دخترعمه ات گند زده! من هم سري به نشان افسوس تكان مي دادم.
ولي يك سال درست در لحظه اي كه موها را در دستش گرفت و قيافه اش را چروك كرد و گفت موهاتونو كي زده؟ زل زدم به آينه و گفتم خودتون!
دو دهم ثانيه اي ركب خورد ولي بلافاصله لبخندي زد و گفت هممممم...مي بينم عالي كوپ شده!
جفتمان لبخند زديم. برقي در گوشه ي چشمان من درخشيد از دروغي كه گفته بودم، برقي در گوشه دندانش درخشيد از دروغي كه شنيده بود. و فرياد زد فيونا موهاي خانوم را بشور...نمي دانم اين فيوناها با چه به اصطلاح نرم كننده يا روغن موتوري به جان موهاي آدم مي افتند كه هرتارمو به نرمي مويي مي شود كه در كشك بادمجان افتاده باشد!
از همان لحظه اول كه دست به كار مي شود مي بينم كه در مسير آفتابه گام برداشته است. ولي من روي آن صندلي با يك بي زبان فرقي ندارم، فقط تمام مدت با خودم ذكر مي گويم كه فكرش را نكن، مو هست ديگر، بلند مي شود، بي خيال ! آخر كار هم اصرار دارند كه عاااالي شد و من هرگز با آن گريس هايي كه به سرم ماليده اند شكل آدم نمي شوم و هر صدسال يك بار كه از آن سالن هاي با اسامي عجيب غريب بيرون مي آيم مي گويم دخترم، الناز! تا لحظه اي كه خودت دست داري و مجبور نشدي پايت را اين طرفها مگذار.
پ.ن: من دخترعمه ندارم.