خاطره از دوستِ دوستمه:
جريان اين بوده كه يك خانوم جووني تو استراليا، حس مي كنه دچار علائم يائسگي زودرس شده.
اول به پزشك خانواده مراجعه مي كنه و بعد از يك ماه پزشك قانع مي شه كه بايد ايشون رو ارجاع بده به متخصص.
مي گفت رفتم پيش متخصص و خلاصه اول از علائم گفتم و بعد از معاينه و ديدن ازمايشها صحبت از بيماري رسيد به اينكه
دكتر پرسيد اهل كجايي؟
گفتم ايران؟
دكتر چشماشو ريز كرد و گفت قايق؟!
و بعد از چند لحظه دكتر شروع كرده به توضيحات و كشفياتش من باب اينكه به هر حال مهاجرت تصميم پراسترس و بزرگيه، شما ايراني ها با قايق از درياها مي گذريد، تا جون سالم به در ببريد و برسيد به استراليا چه استرسهايي كه نمي كشيد و بالاخره اينها يه جوري تاثير خودشُ تو بدن نشون مي ده و خود يائسگي زودرس مي تونه از علائمش باشه!
خانوم رو به دكتر گفته اخه من كه با قايق نيومدم!
دكتر پرسيده چطوري اومدي؟
گفته با پذيرش تحصيلي!
دكتر گفته جااان؟! تحصيل چي؟
خانوم گفته مهندسي!
دكتر گفته نه بابا! مهندس چي هستي؟!
خانومه گفته مهندس برق قدرت!
مي گن دكتره ديزززززز، ويززززز الان از سيم دكل فشار قوي خودشو آويزون كرده!