من به ندرت براي خودم هديه خريده ام. اقلا در حال حاضر فقط دو مورد به ياد دارم. يك بار وقتي با پول دوران طرحم ماشين خريدم، يك عروسك هم براي روي داشبورد هديه خريدم. و هنوز آن اسب آبي با من است!
بار دوم، آذر ماه ٩٢ بود كه توافق كوتاه مدت ژنو اعلام شد! انقدر حالم خوب بود كه رفتم و يك روسري خريدم. و عجيب كه تا به حال حين اتو، دو بار لباس سوزانده ام و دومي، يك تكه از همان روسري بود! چندبار خواستم از خير روسري بگذرم نشد. آن روسري پارچه اي از اميد و صبر براي من و ميهنم بود. ما خون دل ها خورده بوديم تا ذره ذره به بسياري از حقوق از دست رفته مان برسيم...آن روسري هم هنوز با من است!
راستش را بگويم امروز من ميوه اي نارس از برجام چيدم! چيز ناقابلي را بالاخره بعد از دوندگي در دست گرفتم كه حاصل همين اصلاحات يكي دو هفته ي اخير برجام است...اما مهم قضيه براي من اميدواري است كه داشتم.
من ايمان دارم كه هيچ تحولي در هيچ جاي دنيا، يك شبه و يك ساله و پنج ساله رخ نمي دهد. ثمره ي تصميم امروز ما، شايد بيست سال بعد به بار بنشيند. ما امانت دار اين روزها هستيم براي نسلهاي بعد. خدا را چه ديديد، شايد هديه دهنده ي اميد در دهه هاي بعد به فرزندان ايران باشيم. مگر ما چه كم داريم از مارتين لوتر آن روزي كه گفت I have a dream..شايد سالها بعد كه من نبودم، دختري به مناسبتي ملي براي خودش كيف قرمز رنگي خريد...آن روز، روحم شادِ شاد.