در تركي ضرب المثلي هست كه مي گويد " سو بولانماسا، دورولماز"
اگر خوش بين باشم كه املاي تركي و معني ضرب المثل را نسبتا درست رسانده باشم، مفهومش اين است كه آب تا گل آلود نشود، زلال نخواهد شد.
مثالش، دريايي خشمگين كه با هربار موج به ساحل كوفتن و برگشتن، آبي پر از شن و كف و سنگ ريزه و لجن ميان آسمان و زمين در بازي است. فردا صبح؟ همين دريا آبي و آرام پر از پولك هاي طلايي و سيمين خورشيد با صداي مرغان دريايي به ما چشمك مي زند. انقدر آرامشش فريبنده است كه ما را به تن زدن دعوت مي كند، انگار نه انگار از همهمه ي شب قبلش... يوم الله هايي هست كه عجيب با بعضي ها آبِ مان نه كه در يك جوب نرود، مي رود ولي جاهايي شديد گل آلود مي شود. طغيان مي كند، كف به بالا مي آورد... معلوم نيست باران بلا از كجا ريخته، ديواره ي كدام قسمت نازك بوده كه يكهو ول داده...گل از پاي كدام درختِ كنده و رها شده پخش آب است، هيچ پيدا نيست.
صبر مي خواهد شايد، اگر بر تماشاي آب گل آلود طاقت آورديم و بهتر از همه پرسيديم كه كدام ديواره پاي بستش سست است و رهسپار يافتن و راهي مرمتش شديم، اميد آب زلال فردا ديدن محال نيست، دور شايد باشد ولي شدني هست...
نه، اگر با اولين و دومين طغيان و طوفان، رميديم و رنجيده طور دل وِل كرديم و دنبال رود و درياي ديگري گشتيم آن قصه ي ابدي سرگرداني و آوارگي بيابان هاي جهان است...