تجسم كنيد يه گربه مي خواد از عرض كوچه رد بشه. من دارم با سرعتي كم مي رونم. گربه در حالي كه دست چپ و پاي چپش جلوتره، يهو سرش رو برمي گردونه سمت من. چنان با حيرت و وحشت نگاه مي كنه انگار من سرزده رفتم تو اتاق خوابش!
من با چند متر فاصله ترمز مي زنم. گربه خشك شده! اشاره مي كنم كه بفرماييد. يخ زده! مي گم پيشي پيشي، گوگوري، جناب خان بفرما...انگار نه منگار حتي !
اروم كمي جلوتر مي رم. رنگش مي شه عين گچ!
نيم متر دنده عقب مي رم، بيست سانت عقب گرد مي كنه!
بيست سانت جلوتر ميام، نيم متر مي پره جلو و دوباره منو بهت زده نيگا مي كنه! اي بابا...خوب الان مي گي چي كار كنم! برم، بيام، نرم، بميرم، تصميم بگير، چته خوب؟!
يه سكانسي هست تو فيلم " چيزهايي هست كه نمي داني". مهتاب كرامتي به علي مصفا مي گه برم دوبي؟ ساكتِ! نرم دوبي؟ ساكتِ! چيكار كنم؟! سكوت...وقتي كه حرصش مي گيره مي ره، دنيس، صاحب كافه ارمني مياد پشت ميز مي شينه مي پرسه رفت؟ مي گه رفت. دنيس مي گه " آدم هست خوب، آدم هست بد. تو اصلا آدم نيستي"
تصميم گرفتم اين دفعه كه يه گربه منو تو مخمصه بلاتكليفي بذاره، سرمو بيارم بيرون بگم " گربه هست خوب، گربه هست بد. تو اصلا گربه نيستي".
حقيقت مقيقت هم ندارد!