خانه ي شربت اوغلي،واقع در خيابان ثقه الاسلام تبريز،در محله ي درب سرخاب واقع است. اين خانه توسط خانواده ي كمپاني بنا شده است. حاج مجيد شربت اوغلي فرزند نایب هاشم خان ( ۱۲۸۷ - ۱۳۴۵ ه.ش ) مالك بنا از تجّار فرش تبـــريز و حمله دار زائرين خانه خدا بوده و گفته مي شود كه دستجات عزاداري در ايّام تاسوعا و عاشورا از سمت بازار به حياط بيروني بنا وارد شده و ضمن عزاداري يا سينه زني و زنجير زني در محوطه پذيرائي مي شدند. به نقل از مسوول بنياد ايران شناسي كه اكنون در اين خانه فعاليت دارد، در روزهايي كه اين خانواده نذري مي داده اند، داخل اين حوض بزرگ شربت درست مي كرده اند.
در حياط كوچكتر بيروني منزل، يك حوض كوچكتر است كه دو كاج بسيار بسيار سرسبز و بلند بر آن سايه افكنده. اين دو كاج نر و ماده هستند، و توسط مسوول همين خانه، چهارده سال قبل كاشته شده اند. وقتي از زيبايي كاج ها تعريف كردم، گفت همين كاج را در چند منطقه ي تبريز كاشتند ولي رشد نكرد. عجيب جايشان را دوست دارند...

فكر كن چه خوب است، كسي اينقدر از جاي و جايگاهش راضي باشد. ريشه بدواند و حظ كند. وحشي بافقي مي گويد دل نيست كبوتر كه چو برخاست، نشيند...از گوشه بامي كه پريديم، پريديم.
شبي معلمم مي گفت ادمي پرنده نيست كه از هرجايي راحت بپرد، انسان مثل درخت در هر رابطه اي، هر شهري، ريشه مي دواند. بالاخره روزي مي رسد كه دلتنگ ادمها و خانه ها و شهرهايش بشود...به نظرم، كاجهاي خانه شربت اوغلي تبريز، بر درست تر بودن حرف معلمم گواهي مي دادند.