چرا همیشه دیدن صحنه ها و حرکاتی که شادی بخش و لبخند به لب ما آدما مینشونه٬اگه خودمون بخواییم انجام بدیم میشم جلف!!

مثلا اگه یکی آدم بامزه ای باشه٬جک بگه با حال باشه٬همش دوست داریم باهاش باشیم و اگه جایی بریم حتما ردیف میکنیم بیاد ولی پشت سرشم میگیم طرف خوب دلقکیه ها!!

چرا ما از دیدن رقص ییلدیز تیلبه میخندیم ٬کیف میکنیم از متن آهنگهاش٬از صدای خاصش و شاید اگه بشه بریم کنسرتش ٬پول خرج میکنیم و میریم.ولی هیچ وقت راضی نمیشیم که خودمون یا اطرافیانمون اونطوری برقصن!چون جلفه٬چون سبکه!

چرا واسه ارکستر عروسی کلی پول خرج میکنیم و طرف حتی اگه خیلی با شخصیت باشه و حرفه ای٬خیلی ها راضی نمیشن که مثلا پسرشون یا دامادشون اینکاره باشه٬حتی اگه شغل دومش باشه.حتی اگه فقط ازجنبه هنریش داره اینکارو میکنه.چرا؟چون ممکنه بهش بگن مطرب!

البته تفکر منم شاید خیلی با افکار عمومی فرق نداشته باشه.منم تو همین دنیا و جامعه بدنیا اومدم و بزرگ شدم.ولی با خودم فکر میکنم میبینم اینا همش قوانین دست نوشته بشره.من فیلم شکلات رو ندیدم ولی موضوع جالبشو میدونم...