بعضی ادمها تو زندگی هر کسی هستند که با بقیه فرق دارند.من بهشون میگم دوستان فابریک.

ممکنه مدتها از دوست فابریک سراغی نگیرم..ممکنه مدتها دوست فابریک رو نبینم..ولی امنیت خاطری در این دوستی ها وجود داره که ذره ای به هنگام نیاز داشتن به آنها،تردید به دلم راه پیدا نمیکند...

مدتهاست به این نتیجه رسیدم که حتی اگه از این دوستان فابریک ،دلخوری داشته باشم،رنجیده باشم،و حتی اون رنجیدگی رو فراموش نکنم،باز هم بودن این دوستان قوت قلبی هست.

اصلا من عمق این احساس و بعد انسانی این روابط رو همون اندازه نمیتونم بیان کنم که رنگ صدای گوگوش رو...بغضی که حتی تو حرف زدن عادیش گاهی تو گلوش هست..

گاهی حتی ضایع شدن پیش یک دوست فابریک به هزار تا سربلندی تو جمعهای دیگه می ارزه...