حالا وقتی کوچیکتر بودیم یه چیزی..ولی خدایییش تا بحال چند درصد از افکاری که تو ذهنتون بوده رو اطرافیان تونستن حدس بزنن؟بابت اینکه دیگران نتوستن افکازتون رو بفهمن چند بار شده خوشحال شده باشین؟و یا بابت اینکه نیت کارهای انجام داده تون رو کسی نتونسته بفهمه و پی به عمق فکرتون ببره چقدر شده که ناراحت شده باشین؟

همیشه میگم آدمی کم کم به جایی میرسه که خودش هم با خودش گاهی بیگانه میشه.خودش هم از خودش سر درنمیاره...پس چه تفکر جالبی دارن ،اشخاصی که فکر میکنن میتونن از خوندن پست های  یه وبلاگ،همیشه  پی به حالات روحی نویسنده ببرن...زهی خیال باطل رفیق!!