دودستی
کتاب « دودستی» سفرنامه منصور ضابطیان به ژاپن است. از جمله سفرنامه های قشنگ ایشان. در این سالهای اخیر خیلی ها به ژاپن سفر کردند و عکسها و داستان های زیادی منتشر شد. یک زمانی دوست داشتم در فصل شکوفه های گیلاس یا همان ساکورا به ژاپن سفر کنم، حالا مدتیست ژاپن در خیالاتم تصاویر دیگریست. اقلا دوست ندارم در تابستان مرطوب و پراز مسافر در خیابانهای شلوغ شهرهای بزرگ این کشور بگردم…ادمی ست دیگر، برای جاییکه نرفته، نقشه و خط نشان میکشد!
منصور ضابطیان پادکستی هم دارد به نام پادکست جعبه. من هروقت شب خوابم نبرد، و ترجیحم این باشد که روایتی در تاریکی نیمه شب در گوشم بپیچد، جعبه گوش میدهم. لحن بیان ضابطیان طوری ست که هیچ وقت استرسی به من نمیدهد. حتی تلخترین سرنوشت ها را با آرامش خاصی تعریف می کند، و موسیقی که چاشنی همیشگی برنامه های منصور ضابطیان بوده و هست، شنیدن این پادکست را هم دلنشینتر میکند…
از همین کتاب:«تعظیم ایستاده به سه شکل است. ایشاکو، کِی ری و سیکی ری. «ایشاکو» یک تعظیم پانزده درجه است. یعنی سر به اندازه پانزده درجه روی گردن خم میشود، با یک شیب جزئی و چشم باید سه متر جلوتر را ببیند. این شکل معمول از احوالپرسیست برای آدمهایی که در یک سطح اجتماعی هستند یا برای برخورد اتفاقی دو غریبه در خیابان. در «کیری»، سر و گردن سی درجه خم میشوند و چشم باید یک متر جلوتر را پوشش دهد، این همان حرکتیست که به هر فروشگاه یا رستورانی که میروم، وقت خوشامدگویی با آن مواجه میشوم. «سیکیری»، دیگر نهایت احترام است. زاویه اینجا بین چهل و پنج تا هفتاد درجه است، برای احوالپرسی از آدمهای خیلی مهم و عزیز، یا یک عذرخواهی بزرگ، یا درخواست برای لطفی که بیش از حد انتظار است.