در طی چندماه اخیر نمی دونم به چندنفر از خانواده های مختلف تسلیت گفتم...چندبار ملاقات بیمارستان رفتم...چقدر تو ای سی یو مریض بدحال دیدم...چندبار تلفنم زنگ خورده و صدای هق هق گریه ادمها رو شنیدم...باهاشون گریستم، دلداری دادم، اگه تونستم کمک کردم...

فکر نمی کردم روزی برسه که بیست نفرفامیلم چشمشون به من باشه دم آی سی یو...که زنگ بزنم و به ادم اونور خط بگم اگه می تونی امشب بیا ایران...مامانت حالش خوب نیست...کی انقدر بزرگ شدیم ؟😔

اما اینو می دونم قضاوت نکردن، عذاب وجدان ندادن، و امید و جرات دادن به ادمها می تونه کمک کنه اقلا با آسیب کمتری از بحرانها عبور کنیم...و حس می کنم هرکدوممون به تنهایی می تونیم با قوت دل دادن، ذره ای نور به دلهای خاکستری این روزهامون بپاشیم...